SERIAL NETFLIX
ODCINEK 2 PIEKŁO
Sang-woo!
Dzięki.
Dziękuję.
Ocaliliście mi życie.
Cieszę się, że żyjesz.
Wszyscy przeszliście pierwszą rozgrywkę. Gratulacje.
Ogłoszę teraz wyniki pierwszej rozgrywki.
LICZBA GRACZY
Odpadło 255 z 456 graczy,
a 201 graczy ukończyło pierwszą rozgrywkę.
Proszę pana!
Przepraszam.
Spłacę te długi.
Spłacę je za wszelką cenę.
Proszę pana.
Mam
dziecko.
Nawet nie zarejestrowałam jego narodzin, bo jeszcze nie dałam mu imienia.
Pozwólcie mi odejść.
Bardzo przepraszam.
Proszę. Oszczędź mnie.
Znajdę sposób, żeby spłacić długi.
- Chcę przestać. - Ja też.
Chcę przestać. Puśćcie mnie.
Oszczędźcie mnie.
Pozwólcie mi wrócić do domu.
Nie zabijajcie mnie!
Zaszło nieporozumienie.
Nie chcemy was skrzywdzić ani odebrać długów.
Przypominam, że jesteśmy tu, by dać wam szansę.
Szansę?
To ma być szansa?
Zabijacie nas, zmuszając do gry w grę dla dzieci.
To ma być szansa?
Mamy długi,
ale nie zasługujemy przez nie na śmierć.
To tylko gra.
Zabiliście tyle osób.
I to ma być gra?
Zostali wyeliminowani za złamanie zasad gry.
Przestrzegajcie zasad,
a bezpiecznie opuścicie to miejsce z nagrodą, którą obiecaliśmy.
Nie potrzebuję tej głupiej nagrody.
Wypuście mnie, proszę.
Formularz zgody, paragraf 1:
Graczowi nie wolno jest przestać grać.
Myślisz, że ujdzie wam to na sucho?
Policja zaraz tu będzie w poszukiwaniu zaginionych ludzi.
Ma rację.
Jeśli nas nie puścicie,
znajdą nas, namierzając telefony.
- Będzie po was! - Już po was!
Paragraf drugi:
Kto nie zagra, zostanie wyeliminowany.
Paragraf trzeci:
Grę można przerwać, jeśli
większość się zgodzi.
Zgadza się?
Zgadza się.
Zatem głosujmy.
Jeśli większość będzie chciała opuścić to miejsce,
musicie pozwolić nam odejść.
Zagłosujemy, by zdecydować o zakończeniu gry.
Zanim zagłosujemy,
ogłoszę wysokość nagrody po pierwszej rozgrywce.
Odpadło 255 zawodników.
Każdy gracz odpowiada 100 milionom wonów.
W związku z tym 25,5 miliarda wonów
znajduje się obecnie w skarbonce.
Jeśli przerwiemy, suma 25,5 miliarda wonów zostanie wysłana
rodzinom wyeliminowanych uczestników,
po 100 milionów wonów.
Ale wy wszyscy wrócicie do domu z pustymi rękami.
Przepraszam.
Jeśli przetrwamy wszystkie sześć rozgrywek,
ile dostaniemy?
Mieliśmy 456 graczy, więc nagroda wynosi 45,6 miliarda wonów.
Zagłosujemy teraz.
Jak widzicie, przed wami są dwa przyciski.
Jeśli chcesz dalej grać, naciśnij zielony przycisk oznaczony O.
Jeśli chcesz przestać grać, naciśnij czerwony guzik oznaczony X.
Po głosowaniu przejdź za białą linię.
Głosowanie zaczynamy od końca.
Gracz 456, proszę o głos.
Gracz 453, proszę o głos.
Gracz 218.
Postradaliście zmysły?
Chcecie kontynuować to szaleństwo?
I co z tego?
Na zewnątrz będzie inaczej?
Życie tam i tak jest piekłem.
Ma rację!
Jeśli teraz się przerwiemy, tylko zmarli będą nam wdzięczni.
Tylko oni dostaną po 100 milionów wonów.
To my wygraliśmy! To nie fair.
Proszę. Proszę, nie rób tego.
Wracajmy do domu.
Nie mam domu.
Tutaj przynajmniej mam szansę. A tam?
Tam nie mam nic.
Zostańmy i walczmy do końca!
Wolę tu zostać i umrzeć, niż czekać tam jak pies.
Ty dupku. Jeśli chcesz umrzeć, umieraj w samotności.
Nie wciągaj nas w to, gówniarzu.
Więc przestań gadać.
Nie pozwolimy na żadne działania utrudniające ten demokratyczny proces.
A teraz wróćmy do głosowania.
Ostatni głos.
Gracz 1.
Lekarz powiedział,
że mam w głowie guz.
Guz mózgu.
Jeśli chcesz dalej grać, wciśnij O.
Jeśli chcesz przerwać grę, wciśnij X.
Większość głosowała za zakończeniem rozgrywki.
Rozgrywka dobiegła końca.
Kto chce odejść, może odejść.
Ale niech ci, którzy chcą zostać, grają dalej.
Połowa z nas już umarła!
Nie możemy teraz przestać.
Ma rację! Proszę nam pozwolić kontynuować!
Tak! Kontynuujmy!
Szkoda, że musimy pożegnać się w ten sposób.
Ale nie stracicie tej szansy na zawsze.
Jeśli większość z was zechce wziąć udział,
wznowimy grę.
Do widzenia.
Pomocy! Potrzebuję pomocy!
Jest tu kto? Tutaj!
Zamkniesz się?
Co?
Kim jesteś?
Kieszonkowiec? To ty, kieszonkowcu?
Jeśli nie chcesz tu spać, to mnie rozwiąż.
Co?
Cholera. Gdzie jesteśmy?
Hej. Rozwiążesz mnie?
Hej… Dobra.
Możesz się ubrać pierwsza. Zimno, co?
Ja też zamarzam.
Rany. Boże. Tak, szybko.
Nogi mnie bolą. Hej.
Hej, musisz mnie rozwiązać. No już. Hej.
Czekaj! Co robisz? Zanim pójdziesz, musisz mnie rozwiązać.
Dlaczego?
Bo ja cię rozwiązałem!
Nie jesteś za stary na taką naiwność?
Gdy cię rozwiążę,
będziesz marudził i żądał zwrotu pieniędzy.
No tak.
Dobra.
Zapomnę o pieniądzach. Tylko mnie rozwiąż, dobrze?
Mówisz poważnie?
Nic nie powiem o pieniądzach.
Jak mogę ci ufać?
Przysięgam na mamę.
Rozwiąż mnie. Zamarzam!
Cholera. To boli.
Cholera.
Cholera. Chodź tu.
Oddawaj moje pieniądze.
Oddawaj… Cholera.
Oddawaj pieniądze! Oddawaj! Rany.
Cholera, oddawaj forsę.
Żal mi twojej matki.
Ty mała… Stój. Hej!
Hej! Zatrzymaj się!
Cholera!
Proszę pana, gdzie jesteśmy?
Yeouido.
Gdzie dokładnie jest Yeouido?
W centrum Seulu.
Ma pan przy sobie telefon?
Mogę skorzystać?
Tylko jeden telefon.
Poproszę 2000 wonów.
WYSŁANO WEZWANIE DO SĄDU. ZADZWOŃ, A NIE POZWIEMY CIĘ.
PANA POŻYCZKI SĄ… POLICJA: MA SIĘ PAN STAWIĆ…
Dziękuję.
Halo?
Cześć.
Miałem trochę pracy.
Przepraszam.
Dziękuję.
Do widzenia.
Chwila.
- Masz pieniądze na autobus? - Słucham?
Chyba mieszkasz w Ansan.
Nie zapłaciłeś nawet za ramyeon. Masz na autobus?
- Kasa. - Nie mam pieniędzy.
Przejdę się.
Pójdziesz na piechotę do Ansan?
Zaczekaj, a potem pojedź autobusem.
Nie mogę.
Nie mam pieniędzy. Nie mogę oddać.
Nie proszę o to. Weź.
Dziękuję.
Dziękuję panu.
Nie jestem twoim panem, więc nie mów tak do mnie.
Przepraszam.
Dziękuję.
POLICJA
Chyba nie zdaje pan sobie sprawy z powagi sytuacji.
Dobrze.
Twierdzi pan, że dziwni ludzie
zebrali na polu setki nieznajomych,
kazali im grać w grę, a potem ich zabili?
Tak!
I to nie jedną czy dwie osoby.
Bez litości zabili ponad 200 osób.
I co to była za gra?
Czerwone, zielone.
Czerwone, zielone? Ta gra dla dzieci?
Tak.
Kazali dorosłym w to grać?
Przecież mówię!
- Zabili tych, którzy zostali złapani? - Muszę się powtarzać?
Proszę pana. Co to za miejsce? Gdzie zostali zabici.
Uśpili mnie, zanim mnie zabrali, więc nie wiem.
A co z zabójcami?
Wszyscy mieli maski.
To jak pan uciekł?
Zawodnicy głosowali.
Większość chciała wyjść.
Ofiary powiedziały, że chcą odejść,
a mordercy pomachali im tylko na pożegnanie?
Tak.
Po co pan tam w ogóle pojechał?
Cóż…
Obiecali mi pieniądze za udział w grach.
Pieniądze?
Powiedzieli, że dostaniemy dziesiątki miliardów wonów.
W porządku. Podsumuję, co pan powiedział.
Ktoś zaoferował dziesiątki miliardów wonów za grę, więc poszedł pan za nim.
Wszyscy musieli zagrać w Czerwone, Zielone,
a oni zabili złapanych.
Ale kiedy chcieliście odejść, puścili was.
I nie wie pan, jak wyglądają ani gdzie to wszystko się stało.
Mam rację?
Tak.
Jak się pan nazywa?
Jestem Seong Gi-hun, mieszkam w Ssangmun-dong.
Panie Seong Gi-hun, ma pan opiekuna?
Jeśli potrzebuje pan pomocy, możemy zadzwonić do szpitala.
Jestem obywatelem Ssangmun-dong, płacącym podatki! Za kogo pan mnie ma?
Dali mi tę wizytówkę. Zadzwońcie i sami się dowiedzcie!
Halo?
Przepraszam, że dzwonię tak wcześnie.
Mogę o coś zapytać?
- Kto mówi? - Ja…
Tak. Przepraszam, że przeszkadzam.
Mogę zagrać w jakąś grę?
W grę?
Tak, jestem w tym całkiem dobry.
Mogę zagrać, w co pani chce.
- Postaram się. - Hej…
Co to za bzdury z samego rana?
Jak chcesz sobie pograć, idź do kafejki internetowej, ty pieprzony zboku!
Wybrał pan zły numer!
- Proszę, nie. Nie! - Niech pan idzie do domu.
To na pewno był dobry numer? Na pewno?
Poczekaj no.
Zadzwonię i dam ci telefon.
Numer, który ostatnio wybrałem, nadal mam zapisany.
Cholera.
Wybrany numer nie istnieje.
Proszę sprawdzić numer i zadzwonić ponownie.
Wybrany numer nie jest w rejestrze.
Proszę sprawdzić numer…
Kto to był? Pijak?
On jest obłąkany.
Mam dzisiaj urwanie głowy.
Ogarnij się! Wciąż tu będziesz wracał?
Pójdę już. Miłego dnia.
Oby tak dalej.
Mamo.
Wróciłem.
Co jest?
Mamo!
Gdzie ona jest?
Telefon jest wyłączony. Nastąpi przekierowanie…
Gdzie ta staruszka? Zostawiła otwarte drzwi.
Sang-woo!
Co tu robisz?
Czy to przez twój dług?
Jesteś dumą Ssangmun-dongu, geniuszem, który tu się urodził i wychował,
dostał się do SNU Business School jako prymus. Nie martw się.
Zawsze dasz radę zarobić.
Powiedz o wszystkim mamie i zacznij od nowa.
Jak zarobię
sześć miliardów wonów?
Sześć miliardów?
Myślałem, że 600 milionów.
Nie wiedzą o wielu rzeczach.
Zainwestowałeś na giełdzie, pracując w firmie brokerskiej?
Akcji było mało.
Handlowałem też „futures”.
„Futures”? Przyszłość?
Postawiłeś na swoją przyszłość?
Na jaki zakład wydałeś aż takie pieniądze?
- Miałeś dziewczynę? - Nie o taką przyszłość chodzi.
Nieważne.
Boże.
Nie możesz po prostu ogłosić bankructwa?
Podobno wtedy nie będziesz musiał spłacać.
Użyłem nieruchomości mamy i moich jako zabezpieczenia.
W tym jej domu
i jej sklepu, wszystkiego.
Halo?
Tak, to ja.
Co?
POGOTOWIE RATUNKOWE
Cierpi na cukrzycę.
Bez leczenia pojawiły się komplikacje.
Musiała bardzo cierpieć.
Nie wiedział pan?
Można ją wyleczyć, prawda?
W najgorszym wypadku będzie trzeba amputować jej stopy.
Zostawimy ją w szpitalu i popatrzymy, jak pójdzie leczenie.
Mamo!
Mamo, dokąd idziesz? Masz być w szpitalu.
Nic mi nie jest.
Wcale nie.
Nawet nie możesz chodzić.
Nieważne.
Od kilku dni nie wróciłeś do domu i nie robisz, co chcesz.
A teraz się zjawiasz i zgrywasz dobrego syna?
Mamo, nie wygłupiaj się.
Jeśli tego nie wyleczysz, będzie gorzej!
A potem co? Jeśli zostanę w szpitalu,
kto zapłaci za czynsz?
Masz pojęcie, ile kosztuje pozostanie w szpitalu,
nie mówiąc o leczeniu?
Masz ubezpieczenie!
Co powiedziałeś? Ubezpieczenie?
Nie pamiętasz?
Wszystko odwołałeś i wydałeś.
Weź się w garść.
Boże.
Gi-hunie.
Jestem zbyt zmęczona.
Jestem zbyt zmęczona, by się kłócić.
Skończmy na dziś.
Cholera. Przyniosę pieniądze!
Będę przynosił pieniądze do domu, tak?
Tak, mamo.
Jadę do jego pokoju.
Na pewno nic mu nie jest.
Wiesz, że czasami unika telefonów.
Obdzwonię wszystkich, którzy mogą wiedzieć, gdzie jest.
Jeśli wtedy go nie znajdę,
jutro zgłoszę jego zaginięcie.
Jestem policjantem, pamiętasz?
Znajdę go.
Tak, mamo. Proszę, nie martw się.
HOSTEL CYBER
Kiedy ostatnio tu był?
Nie zaglądam do wszystkich codziennie.
Ale miał zapłacić czynsz tydzień temu.
Od tamtej pory przychodzę,
ale nie było go tutaj i nie odbiera telefonu.
Dobrze.
Co do jego czynszu…
Inaczej musi pan zabrać jego rzeczy.
Rozejrzę się, a potem zapłacę czynsz.
Proszę się nie spieszyć.
TEORIA POŻĄDANIA, JACQUES LACÁN RENÉ MAGITTE
Pijak?
On jest obłąkany.
Mam dzisiaj urwanie głowy.
Dzieci, chodźcie na lody.
Tak! Lody!
Co się stało? Myślałam, że masz ochotę na lody.
Co ci się stało?
Pobiłeś się z kolegami?
Jak będziesz tak milczeć, to sobie pójdę.
Nie chcę tu zostać.
Mówiłaś, że przyprowadzisz mamę.
Mieliśmy razem zamieszkać,
jeśli poczekam jeszcze miesiąc.
Cheol.
- To… - Dzieci mówią, że skłamałaś.
Mówili, że nigdy stąd nie wyjdę.
Że mnie tu porzuciłaś.
Nie.
Mama i tata przyjadą.
Dopilnuję tego.
W przyszłym roku zamieszkamy pod jednym dachem.
Przecież mnie znasz.
Wiesz, że zawsze dotrzymuję słowa.
Tak. Czerwone, zielone.
Po co panu nazwisko tego wariata, detektywie Hwang?
Zobaczyłem go wczoraj
i to chyba mój dawny znajomy.
Naprawdę?
Jak się nazywał?
Seong coś. Mieszka w Ssangmun-dong.
Seong Gi-hun.
Seong Gi-hun z Ssangmun-dong.
Masz rację. Seong Gi-hun.
Zna go pan?
Chyba tak.
Mógłbym prosić o jego adres?
Ali! Kopę lat!
Cześć, Ali.
- Czemu mnie ignorujesz? - Dzwoniłeś?
Nie wiedziałem.
Dlaczego? Coś się stało?
Proszę wypłacić mi zaległe pensje.
Ile razy mam ci powtarzać?
Nie mam teraz pieniędzy. Interes się nie kręci…
Nie mogłem wyleczyć palca. Nie stać mnie było na szpital.
Wracam do domu.
Proszę, oddaj mi pieniądze.
Cholera. Zapytaj reszty, czy im zapłaciłem.
Mogę zapłacić, jak mnie zapłacą!
Wszystko mnie boli.
Ale nie pójdę do lekarza, bo nie mam pieniędzy.
Mówiłeś, że mi zapłacisz.
Proszę, zapłać. Minęło już pół roku.
Co z tobą?
Pogadamy później. Jestem teraz zajęty.
Proszę mi zapłacić.
Proszę dać mi moje pieniądze.
Jak śmiesz mnie dotykać, gówniarzu?
Nie mów tak do mnie!
Ty idioto!
Masz pieniądze!
- Ty sukinsynu! - Moje pieniądze!
Puszczaj, idioto.
Dawaj moje pieniądze!
Hej, nie możesz po prostu wyjść!
MĘŻCZYŹNI Z POŁUDNIA, KOBIETY Z PÓŁNOCY
Bardzo dobrze rozumiem twoją sytuację.
Ale wiesz,
nie da się znaleźć pośredników, gdy uciekną z pieniędzmi.
Nie jesteś jedyną ofiarą.
Niektóre ofiary pojechały aż do Dandongu, żeby ich złapać,
ale zatrzymała ich chińska policja
i zaciągnęła z powrotem na Północ.
Czy jest jakiś inny sposób?
Przyda ci się inny pośrednik.
Pewnie wiesz, że musisz zacząć od nowa.
Ile?
Będą musieli zacząć od znalezienia twoich rodziców.
Zaostrzono ochronę granicy,
więc cena za pomoc w przekroczeniu rzeki wzrosła.
To ile?
Co najmniej…
40 milionów wonów.
40 milionów.
To cena za zabranie ich do Chin.
Jeśli chcesz ich sprowadzić na Południe…
Gorące!
Gorące! Cholera!
Poprzednio ci zaufałam i przesłałam pieniądze.
Ryzykowałem życiem, żeby je zdobyć.
Hej,
nie miałem pojęcia.
Nie wiedziałem, że zwieją z twoją forsą.
Przysięgam.
Ja
przyniosę pieniądze.
Ale jeśli znowu mnie oszukasz,
następnym razem poderżnę ci gardło.
Rozumiesz?
Dobrze.
Ale gorąco.
SKLEP RYBNY SANG-WOO
Dobrze się odżywiasz?
Dobrze się odżywiam. Bez obaw.
Wątpię, żeby smakowało ci amerykańskie jedzenie. Co jesz?
Jest dobrze, mamo. Dużo tu koreańskich restauracji.
Naprawdę? Co za ulga.
Kiedy wracasz?
To trwa dłużej, niż planowałem, więc nie wiem.
- Może trochę potrwać. - Rozumiem.
Musi być ci ciężko.
Mamo.
Tak? O co chodzi?
Przepraszam.
Trzy kałamarnice do podgotowania.
Chwileczkę.
Sang-woo, mam klienta.
Tylko nie przywoź mi żadnych prezentów.
Niczego mi nie trzeba, dobrze?
Dobrze.
Dobrze. Musisz jeść. I ubieraj się ciepło.
Do usłyszenia. Kocham cię, synu.
Kałamarnice?
Boże, zawsze coś mi przywozi,
kiedy wyjeżdża za granicę w interesach.
Musi mieć pani wspaniałego syna.
Skończył Uniwersytet Seulski.
Administrację biznesową.
Boże, administracja biznesowa?
Jest nie tylko mądry, ale i przystojny.
Jest żonaty?
Jeszcze nie.
Ile ma lat?
Umówić go z kimś?
Ale mój syn ma wysokie wymagania.
Przepraszam.
Jest pani matką pana Cho Sang-woo?
Tak, Cho Sang-woo to mój syn.
Gdzie on jest?
Wyjechał służbowo do Stanów.
- Czemu go szukacie? - Jesteśmy z policji.
Wydano nakaz aresztowania pana Cho Sang-woo
pod zarzutem defraudacji, fałszerstwa dokumentów
i przestępstw finansowych.
Co?
Aresztowania?
Panowie! To jakieś nieporozumienie.
Mój syn nigdy nie złamałby prawa.
Proszę powiedzieć synowi, żeby zgłosił się dobrowolnie.
Jeśli dalej będzie tak uciekał,
będzie miał mniejsze szanse w czasie procesu.
Kto tam?
GODZINA: PÓŁNOC, 23. CZERWCA MIEJSCE: TO SAMO, CO POPRZEDNIO
Skąd masz pieniądze?
Słuchaj uważnie.
Kup bilety na pierwszy lot dla siebie i dziecka, i leć do domu.
A ty?
Lećcie pierwsze.
Przyjadę, jak tylko skończę pracę.
Coś się z tobą dzieje, prawda?
Na razie o nic nie pytaj.
Spakuj się i wyjedź.
Chyba rozumiesz, o co mi chodzi.
Kocham cię. Ciebie i nasze dziecko.
Nie mam pieniędzy.
PUB UZDRAWIAJĄCY
Pożycz mi trzy miliony.
Oddam ci za dwa miesiące.
Przyjaciele nie rozmawiają o pieniądzach.
Wiesz, w jakiej jestem sytuacji.
Oczywiście, że tak.
Nie prosiłbym cię, gdyby nie było tak źle.
Jeśli będę musiał, będę tu dostawcą.
Jak to dostawcą?
Spójrz na mój bar. Nie stać mnie nawet na czynsz.
Oddam ci za miesiąc.
Dam radę, jak popracuję jako szofer i doręczyciel.
No.
Lekarz mówił, że trzeba operować, ale…
Kochanie.
Wracaj do środka.
Zaraz wracam.
Natychmiast do środka! I zgaś papierosa!
Dobry wieczór.
- Gi-hun. - Tak?
Nie pal przed sklepem.
Tak.
Ty…
Proszę pana.
To ty, prawda?
Gracz 456.
Tak jest.
To ja.
Co cię tu sprowadza?
Mieszkam w okolicy.
Rozumiem.
Też pan mieszka w tej okolicy?
Nie.
Mam znajomą, która mieszka niedaleko.
Teraz nie mam gdzie się podziać,
więc trochę u niej zostanę.
Boże.
Chce pan usiąść?
Jasne.
Nie wierzę, że pana tu spotykam.
Co za zbieg okoliczności.
Chyba
spotkanie było nam pisane.
Boże.
Ma pan ochotę?
Jasne.
Tak.
Głowa w porządku? Wolno panu pić?
W porządku.
Boże.
Przepraszam, że nie mam jedzenia.
Nie szkodzi.
RAMYEON
Chwila.
Proszę pana, naprawdę w porządku? Nie za dużo?
W porządku.
Ja…
postanowiłem tam wrócić.
Gdzie?
Tam?
Wiesz,
nie zostało mi dużo życia.
Nie chcę
siedzieć i czekać na śmierć.
Nigdy nie wiadomo.
Może mi się uda.
Grając w Czerwone, Zielone,
skończyłem rozgrywkę przed tobą.
Ale jednak to miejsce…
Gdy tu wróciłem,
zrozumiałem, że mówili prawdę.
Życie tutaj jest ciężkie.
Szefie!
Co tak późno?
Pijacy pobili się w moim barze, jak chciałem wychodzić.
Wiesz, jak jest.
Przegrani chodzą w piątki imprezować.
Gdzie pieniądze?
Tylko tyle udało mi się zorganizować.
Po weekendzie zbiorę więcej.
Słyszałem, że Wielki Szef wysłał wszystkich chłopców
do Incheon i Ilsan, by cię znaleźli.
Gdzie się ukrywałeś?
Nie tutaj.
Masz samochód?
Tak, tędy.
To zaproszenie na to całe Czerwone, Zielone?
Zgadza się.
Przysłali mi je wczoraj.
Wygląda, jakby znów mieli zaczynać.
Zbierz do wtorku jak najwięcej chłopaków.
I załatw kilka spluw.
- Broń? - Oni noszą broń.
Ale tylko jedna osoba po nas przyjeżdża.
Dokopiemy temu gościowi w masce
i włamiemy się do ich sejfu.
Nawet jeśli to wszystko prawda…
Ty gnojku. Nawet jeśli? To prawda.
Przepraszam.
Trzymają miliardy wonów w wielkiej skarbonce.
Jeśli nam się uda,
nie będziemy się użerać z pijakami w barach.
Ale szefie…
Chłopaki myślą, że wkurzyłeś Wielkiego Szefa i się ukryłeś.
Wszyscy w Incheon tak myślą.
Chyba nikogo nie przekonam.
Słuchaj no, dupku. Okradnę ich i oddam mu wszystko.
Szefie.
Ile przegrałeś w kasynie na Filipinach?
Skąd o tym wiesz?
Trzeba było wiedzieć, kiedy przestać.
Pogięło cię, gnojku?
Hej, Deok-su.
Deok-su?
Idiota.
Przyjechali tu przedstawiciele kasyna z Filipin,
żeby wyciąć ci wątrobę, nerki i oczy na spłatę długu.
Jesteś skończony, idioto!
Hej! Witajcie w Korei!
Witamy!
Zabiłem Deok-su!
Dalej!
Dawajcie, sukinsyny.
- Hej! - Idź! Zabić Deok-su!
Brać go!
Pieniądze?
Tak.
Ile?
Mniej więcej…
dwa miliony wonów.
Dwa miliony?
Tak.
Nie masz wstydu?
Nigdy nie płacisz alimentów na mnie ani na małą.
Jak możesz błagać mnie o pieniądze?
Przepraszam.
To na leczenie mamy.
Jak bardzo jest chora?
Ma poważną cukrzycę.
Potrzebuje operacji.
Nie mam pieniędzy.
Ledwo wiążemy koniec z końcem.
Proszę.
Moja mama była dla ciebie dobra.
Wyobraź sobie, jak jestem zdesperowany.
Oddam ci te pieniądze.
Naprawdę nie mam.
Mąż daje mi kieszonkowe.
Mogłabyś go poprosić…
Oszalałeś?
Hej.
Jak miałabym go poprosić?
Idź już.
- Hej. - Tata dzieci niedługo wróci.
Czemu nazywasz go tatą dzieci?
Jestem ojcem Ga-yeong!
Co? Tatą?
Co ty dla niej w ogóle zrobiłeś? Zasługujesz, żeby być jej ojcem?
Nie było cię nawet przy niej, gdy się urodziła!
Tak.
Przecież wiesz, że nie mogłem przyjść!
Kolega z pracy zemdlał…
Ja też zemdlałam!
Czołgałem się do szpitala.
Gdybym się spóźniła, straciłabym dziecko!
Mój kolega umarł na moich oczach!
Nie zdążył nawet do szpitala!
Kochanie, jesteśmy.
Wcześnie wróciliście.
Tato.
Mamo!
Był w okolicy, wstąpił zobaczyć się z Ga-yeong.
Zobaczyłem ją, więc będę się zbierał.
- Wychodzisz? - Tak, mam ważne spotkanie.
Ga-yeong, do widzenia.
- Do zobaczenia. - Dobrze.
Tak.
Po co przyszedł tym razem?
- Czemu wpuściłaś go do domu? - Przepraszam.
Wróciłam z zakupów, a on czekał przed drzwiami.
Chwila.
Co to?
Ponoć potrzebujesz pieniędzy.
Dziękuję.
Oddam ci.
Nie musisz.
Zamiast tego
przestań odwiedzać moją rodzinę.
Ga-yeong jest ciężko.
Przeprowadzamy się do USA, ale jeśli ciągle tak przychodzisz…
Ty draniu!
Myślisz, że pieniądze wszystko rozwiążą?
Tato.
Pan Seong Gi-hun?
Tak?
Hwang Jun-ho, policja Dobong.
Zgłosił się pan na komisariat.
W sprawie porwania ludzi i zmuszania do grania w grę.
Ponoć…
Zabijali tam ludzi.
To? Wymyśliłem.
Byłem pijany i znudzony, więc to wymyśliłem.
Mój brat miał taką samą wizytówkę
jak pan.
Zaginął.
Znalazłem ją na ulicy i schowałem do kieszeni.
Panie Seong.
Proszę mi pomóc.
Muszę znaleźć brata.
Przykro mi.
Obecnie nie jestem w stanie nikomu pomóc.
HANGHANG SZPITAL ŚWIĘTEGO SERCA UNIWERSYTU HALLYM
Napisy: Aleksandra Kulesza-Fink